اي به قهر از كنار من رفته

             جز تو ديگر مرا پناهي نيست

             جز محبت كه سخت ارزان است

   دل ديوانه را گناهي نيست

به كجا مي روي؟ كه هستيِ من

بسته ي آن نگاه و لبخند است

به كجا مي روي كه رشته ي عمر

به وجود تو آشنا بند است

به كجا مي روي تو اي ساقي

مشكن ساغر وفاي مرا

به نسيم سحرگهان مسپار

آنچه گفتي و گفته هاي مرا

نغمه سر كن دوباره با دل من

كه صداي تو ساز غمگين است

اي به قهر از كنار من رفته

آرزوي تو نيز شيرين است

بازگرد اي تمام اميدم

بي تو ساز شكسته را مانم

بي تو و آسمان چشمانت

مرغك بال بسته را مانم

دل تو گر بي من آرام است

در دل من خروش طوفان است

در سكوت نگاه غمگينم

قصه هاي نگفته پنهان است

بي من آري تو خفته اي آرام

بي تو چشم من است و بيداري

بي توام با تو هركجا هستي

گر نباشد تو را سر ياري

اي مسافر بيا كه از شادي

پر زگل سازم آشيان تو را

گر بيايي به بوسه مي بندم

اي همه هستي ام دهان تو را

Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y  

                                           وفا چه مي داني؟

        تو آشناي دلم آشنا چه مي داني؟

نخوانده درس محبت‏ وفا چه مي داني؟

          نديده درد جدايي جدا مشو از من

                                                      طبيب روح و دل من دوا چه مي داني؟

         نخورده خون جگر حال من كجا داني؟

                                                      بلاي زندگي من بلا چه مي داني؟

         فقير درگه اين عشق خانمان سوزم

                                                      تو شاه ملك وجودي گدا چه مي داني؟

          مگر خدا دل تو مهربان كند با من

                                                      ولي تو كافر مطلق! خدا چه مي داني؟

چه شامها كه دلم با تو گفتگو دارد

                                                      تو قبله گاه دل من دعا چه مي داني؟

        صفاي اهل نظر روي پاک و روشن توست

                                                      به پاي دل ننشستي صفا چه مي داني؟

        ز  رشك مُردم و بر روي غير خنديدي

                                                      تو اي اميد دل من‏ٌ حيا چه ميداني؟؟؟؟

        پريدم از سر كويت به سنگ طعنه دريغا

                                                      بتا تو جغد شناسي! هما چه مي داني؟

Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y  

ای آنکه هميشه آرزويت دارم
در خلوت خود گفتگويت دارم

نه جرات آمدن بسويت دارم
نه طاقت ناديدن رويت دارم

Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y Y  

                                                مرا بشكن

        تو را با اشك خون از ديده بيرون راندم آخر هم

        كه تا در جام قلب ديگري ريزي شراب آرزوها را

         به زلف ديگري آويزي آن گل هاي صحرا را

        مگو با من‏   مگو ديگر   مگو از هستي و مستي

          !   

  من آن خودرو گياه وحشي صحراي اندوهم

  كه گل هاي نگاه و خنده هايم رنگ غم دارد

                  مرا از سينه بيرون كُن

                  ببَر از خاطر آشفته نامم را

                   بزن بر سنگ   جامم را

                   مرا بشكن  مرا بشكن

!         

                  تو سر تاپا وفا بودي

            تو با درد آشنا بودي

                  ولي اي مهربان من

بگو آخر كه از اول كجا بودي؟

!

       كنون كز من به جز مشت پري در آشيان مانده

       و آهي زير سقف آسمان مانده

       بيا آتش بزن اين آشيان  اين بال و پر ها را

       رها كن اين دل غمگين و تنها را

!

       ترا راندم

       كه دست ديگري بنيان كُند روزي بناي عشق و اميدت

  شود اميد جاويدت

  ترا راندم

       ولي هرگز مگو با من:

  كه اصلا معني عشق و محبت را نمي دانم

  كه در چشمان تو نقش غم و دردت را نمي خوانم

!

      تو را راندم

      ولي آن لحظه گويي آسمان مي مرد

  جهان تاريك مي شد  كهكشان مي مرد

                  دورن سينه ام دل ناله مي زد:

  باز كن از پاي زنجيرم

       كه بگريزم   به دامانش بياويزم

       به او با اشك خون گويم:

  مرو  من بي تو مي ميرم

!

  ولي من در ميان هاي هاي گريه خنديدم

       كه تو هرگز نداني

  بي تو يك تك شاخه ي عريان پاييزم

  دگر از غصه لبريزم

       درين دنيا بمان بي من

  براي ديگري سر كن نواي عشق و مستي را

  بخوان در گوش جان ديگري آواي هستي را

!  

  تو اي تنها اميدم

       بي من از آن كوچه ها بگذر

       مرا يك دم به ياد آور

      به ياد آور كه مي گفتم:

       بيا اميد جان من

      بيا تن را ز قيد آرزوهايش جدا سازيم

      بيا ميعاد خود را بر جهان ديگر اندازيم

!

       به ياد آور كه اكنون بي تو خاموشم

  ز خاطرها فراموشم

  و يك تك لاله ي وحشي

      به جاي لاله بر گور دل من

      روشن است اكنون ...

!  

تو می آیی، یقین دارم که می آیی. زمانی که مرا در بستر سردی میان خاک بگذارند، تو می آیی، یقین دارم که می آیی....

پشیمان هم...

دو دستت التماس آمیز ، می آید به سوی من

ولی پُر می شود از هیچ، دستی دست گرمت را نمی گیرد

صدایت در گلو بشکسته و آلوده با گریه ، به فریادی مرا بانام می خواند

و می گوید که اینک من ،سرم بشکن ، دلم را زیر پا له کن

ولی برگرد....

همه فریاد خشمت را ، به جرم بی وفایی ها، دو رنگی ها، جدایی ها

به روی صورتم بشکن، مرو ای مهربان بی من، که من دور از تو تنهایم!

ولی چشمان پر مهری ، دگر بر چهره ی مهتاب مانندت نمی ماند

لبانی گرم با شوری جنون انگیز ، نامت را نمی خواند

دگر آن سینه ی پر مهر، آن سدّ سکندر نیست

که سر بر روی آن بگذاری و درد درون گویی

دو دست کوچکش ، با پنجه های گرم و لغزنده، میان زلف های نرم تو بازی نمی گیرد ، پریشانش نمی سازد، هزاران باره هستی را به پای تو نمی بازد

زن کوچک چه خاموشست

تو می آیی ، زمانی که نگاه گرم من دیگر به روی تو نمی افتد هراسان

هر کجا برق نگاهت را نمی پاید ، مبادا بر نگاه دیگری افتد.

دو چشم من تو را دیگر نمی خواند، به شوقی دلکش و شیرین و تو هر چند بار دیگری در چشمهایت جست و جو باشد

سراب آرزو باشد و لبهایت ، لبان گرم و تبدارت ، کتاب روشنی از بهر عمری گفت و گو باشد و عطر صد هزاران بوسه ی شیرین دوباره روی آن لغزد، محال است اینکه بتوانی بر آن چشمان خوابیده ، دوباره رنگ عشق و آرزو ریزی ، نگاهت را به گرمی بر نگاه من بیاویزی، به لبهایم کلام شوق بنشانی.

محالست اینکه بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی که افتادست از کوبش بلرزانی، برنجانی ، محالست اینکه بتوانی مرا دیگر بگریانی، تو می آیی یقین دارم، ولی افسوس آن پیکر که چون نیلوفری افتاده بر خاکست، دگر با شوق روی شانه هایت سر نمی آرد، به دیوار بلند پیکر گرمت نمی پیچد ، جدا از تکیه گاهش در پناه خاک می ماند و در آغوش سرد گور می پوسد و گیسوی سیاهش حلقه حلقه بر سپیدی های آن زیبا لباس آخرینش ، نرم می لغزد، جدا از دستهای گرم و زیبا و نجیب تو .

دگر آن دستها هرگز بر آن گیسو نمی لغزد، پریشانش نمی سازد ، دلی آنجا نمی بازد، تو می آیی یقین دارم تو با عشق و محبت باز می آیی، ولی افسوس .... افسوس آن گرما به جانم در نمی گیرد، به حسم سرد و خاموشم دگر هستی نمی بخشد ، اگر صدها هزاران بوسه از پا تا سرم ریزی، دگر مستی نمی بخشد.

یقین دارم که می ایی،

بیا ای آنکه نبض هستی ام در دستهایت بود، دل دیوانه ام افتاده لرزان زیر پایت بود.

بیا ای آنکه رگهای تنم با خون گرم خود تماماً معبری بودند تا نقش تو را همچون گل سرخی به گلدان دل پاکیزه ی گرمم برویانند.

یقین دارم که می آیی

بیا، تا آخرین دم هم ، قدم های تو بالای سرم باشد، نگاهت غرق در اشک شیمانی به روی پیکرم باشد،

دلت را جاگذاری شاید آنجا تا که سنگِ بسترم باشد........